Różaniec to modlitwa dziecka, które uczy się od Maryi swojej Matki rozważać tajemnice jej Syna Jezusa « Dar Ojca dla świata, który go tak umiłował » (Jn 3.16)

  

 
 

« Ojcze Nasz »

Ta modlitwa otwiera nas na nieskończoną radość Jedynego Syna, który wie, że jest kochany przez Ojca, oraz na Jego palące pragnienie, abyśmy przez Niego mieli przystęp do « naszego Ojca ».

 

« Zdrowaś Mario »

Przez spokojne powtarzanie tej modlitwy Maryja zaprasza nas do uczestnictwa w swej kontemplacji Oblicza Chrystusa, na którym spoczywa chwała Ojca.

Ta pozornie monotonna litania wezwań niestrudzenie powracających może być ciągłym hołdem miłości dla naszej niebieskiej Matki ?

Maryjo pełne łaski…
Pan z Tobą…
Błogosławiona jesteś między niewiastami…
I Jezus, twoje Dziecko, jest błogosławiony…
Matko Boga, módl się za nas grzszników…

Wszystkie te słowa, które « Maryja chowała na wieczność w swoim sercu » (Ł 2,19), rozważane w całości lub pojedynczo według łaski danej nam w tym momencie, czy nie zawierają jakiegoś ukrytego sensu, jakiegoś brzmienia za każdym razem nowego, gdy wchodzimy w miłujące spojrzenie Maryi na swoje Dziecko ? Zawsze inne. Raz adorujące, pełne zachwycenia, innym razem bolejące lub też uwielbiające.

Oblicze Niemowlęcia w żłobie,
Oblicze 12-letniego Jezusa wkraczającego do « domu Ojca »,
Oblicze Jezusa czyniącego pierwszy cud na prośbę swej Matki ku radości nowożeńców,
Oblicze jaśniejące chwałą na Górze Przemienienia,
Chwalebne Oblicze upokorzonego Króla ukoronowane cierniami,
Oblicze Ukrzyżowanego niepodobne do ludzkiego
Chwalebne Oblicze Zmartwychwstałego, który posyła Ducha Świętego, koronuje swą Matkę « w chwale świętych »,

Ale zawsze widzialne Oblicze niewidzialnego Ojca (Kol 1,15)…

Te same słowa na naszych ustach i w naszym sercu, a inne ich znaczenie, inny niuans miłości i uczuć, gdy kierujemy je do Maryi w czasie rozważania różnych scen ewangelicznych. Jest to proces wewnętrznego upodobnienia…

 

« Chwała Ojcu »

A na koniec uwielbienie Trójcy Świętej, które zamyka każdą medytację i zanurza nas w wierze w samym sercu Królestwa w oczekiwaniu na moment, kiedy będziemy śpiewać « nową pieśń » razem ze świętymi przed tronem Baranka (Ap 14,3).